اِفطار یا این که بازکردن روزه
نوشتهعلمیهای اساسی: افطار و افطاری
افطاری در بقاع امام رضا(ع)
شکستن یا این که بازکردن روزه را افطار گویند.[۵۴] طبق بینش فقیهان شیعه، روزهدار بایستی تا مغرب فقاهتی (اذان مغرب) افطار نکند.[۵۵] مبتنی بر احادیث، تلاوت دعا و قرائت سوره قدر هنگام افطار[۵۶] و بازکردن روزه با آب، شیر و رطب، مستحب میباشد.[۵۷] برپایه احادیث، افطاریدادن به روزهدار فضیلت دارااست.[۵۸] بر طبق آنچه در خطبه شعبانیه از رسول(ص) آورده شده، محرک افطاریدادن به یک مؤمن در ماه رمضان موازی با اجر رهاکردن یک مخلوق و موجب آمرزش گناهان تشریفات مشهد میباشد.[۵۹]
قضا و کفاره روزه
نوشتهی علمیٔ اساسی: کفاره روزه
هر که روزه ماه رمضان بر وی واجب بوده و نگرفته میباشد بایستی آن را قضا نماید.[۶۰] قضای روزه، واجب فوری وجود ندارد، البته می بایست تا پیش از ماه رمضان آنگاه صورت بپذیرد.[۶۱]
هر که در ماه رمضان به دلیل بیماری روزه نگرفته و تا رمضان سپس نیز نتواند روزه بگیرد، قضای آن ها بر وی واجب وجود ندارد، البته بایستی برای هر روز، یک مُد خوراک (۷۵۰ گرم گندم) به بینوا بدهد.[۶۲]
هر که عمدا و فارغ از عذر و بهانه فقهی، روزه واجبش را نگرفته، خلال قضا، کفاره نیز بر وی واجب میباشد؛[۶۳] کفاره آن، خوراک دادن به شصت بینوا و یا این که دو ماه روزه میباشد که ۳۱ روز آن می بایست پی در پی باشد.[۶۴]
در شکل تأخیر فارغ از بهانه در ایفا قضای روزه تا ماه رمضان بعد از آن، کفاره تأخیر (به ازای هر روزه یک مُد خوراک) نیز به آن وابستگی میگیرد.[۶۵]
در حالتی که روزه ماه رمضان با عمل حرامی مانند میل کردن شراب یا این که زنا، فسخ خواهد شد، کَفّاره گردآوری دارااست؛ یعنی بایستی برای هر روز، هم شصت روز روزه بگیرد و هم به شصت بینوا خوراک دهد.[۶۶] اما بعضا مراجع، کفاره عده را احتیاط مستحب دانستهاند.[۶۷]
حرام بودن روزهخواری در ملأعام
نوشتهیعلمیٔ مهم: روزهخواری
در فقه اسلامی، تظاهر به روزهخواری در ماه رمضان حرام میباشد و تعزیر دارااست.[مستلزم منبع] [۶۸]در ضابطه مجازات اسلامی کشورایران نیز روزهخواری در ملأعام ممنوع بوده و برای آن مجازات در لحاظ گرفته گردیدهاست.[مستلزم منبع]
درجات روزه
برای روزه درجاتی مذکور میباشد: روزه عام، روزه خاص و روزه خاصالخاص.[۶۹]
روزه عام، امساک و جلوگیری از میل کردن و آشامیدن و هجران کردن از غریزه جنسی و رعایت آداب ظاهری روزه میباشد.[۷۰]
روزه خاص، در اختیار گرفتن گوش، دیده، لهجه، دست و پا و بقیه اعضاوجوارح و اعضای تن از گناهان میباشد.[۷۱]
روزه خاصالخاص، به این معناست که آدم از گرفتاریها و هدف ها مادی مسافت گیرد، مگر کارها دنیایی که پیشگفتار آئین باشد.[۷۲] در سخنان امام علی(ع) نیز به روزه تن (دوری از روی میل از خوراکیها) و روزه نفس (در اختیار گرفتن حواس از گناهان و خالی ساختن قلب از بدیها) و روزه قلب اشاره گردیده است.[۷۳]
در روایات، روزه واقعی به رخنه همگی چیزهایی که آفریدگار نمیپسندد[۷۴] و روزهای که دیده، گوش، مو سر و پوست هم روزهدار باشد، معرفی گردیده است،[۷۵] همینطور روزه قلب خوب از روزه لهجه و روزه گویش عالی از روزه شکم دانسته گردیدهاست.[۷۶]
کتابشناسی
اِفطار یا این که بازکردن روزه
نوشتهعلمیهای اساسی: افطار و افطاری
افطاری در بقاع امام رضا(ع)
شکستن یا این که بازکردن روزه را افطار گویند.[۵۴] طبق بینش فقیهان شیعه، روزهدار بایستی تا مغرب فقاهتی (اذان مغرب) افطار نکند.[۵۵] مبتنی بر احادیث، تلاوت دعا و قرائت سوره قدر هنگام افطار[۵۶] و بازکردن روزه با آب، شیر و رطب، مستحب میباشد.[۵۷] برپایه احادیث، افطاریدادن به روزهدار فضیلت دارااست.[۵۸] بر طبق آنچه در خطبه شعبانیه از رسول(ص) آورده شده، محرک افطاریدادن به یک مؤمن در ماه رمضان موازی با اجر رهاکردن یک مخلوق و موجب آمرزش گناهان تشریفات مشهد میباشد.[۵۹]
قضا و کفاره روزه
نوشتهی علمیٔ اساسی: کفاره روزه
هر که روزه ماه رمضان بر وی واجب بوده و نگرفته میباشد بایستی آن را قضا نماید.[۶۰] قضای روزه، واجب فوری وجود ندارد، البته می بایست تا پیش از ماه رمضان آنگاه صورت بپذیرد.[۶۱]
هر که در ماه رمضان به دلیل بیماری روزه نگرفته و تا رمضان سپس نیز نتواند روزه بگیرد، قضای آن ها بر وی واجب وجود ندارد، البته بایستی برای هر روز، یک مُد خوراک (۷۵۰ گرم گندم) به بینوا بدهد.[۶۲]
هر که عمدا و فارغ از عذر و بهانه فقهی، روزه واجبش را نگرفته، خلال قضا، کفاره نیز بر وی واجب میباشد؛[۶۳] کفاره آن، خوراک دادن به شصت بینوا و یا این که دو ماه روزه میباشد که ۳۱ روز آن می بایست پی در پی باشد.[۶۴]
در شکل تأخیر فارغ از بهانه در ایفا قضای روزه تا ماه رمضان بعد از آن، کفاره تأخیر (به ازای هر روزه یک مُد خوراک) نیز به آن وابستگی میگیرد.[۶۵]
در حالتی که روزه ماه رمضان با عمل حرامی مانند میل کردن شراب یا این که زنا، فسخ خواهد شد، کَفّاره گردآوری دارااست؛ یعنی بایستی برای هر روز، هم شصت روز روزه بگیرد و هم به شصت بینوا خوراک دهد.[۶۶] اما بعضا مراجع، کفاره عده را احتیاط مستحب دانستهاند.[۶۷]
حرام بودن روزهخواری در ملأعام
نوشتهیعلمیٔ مهم: روزهخواری
در فقه اسلامی، تظاهر به روزهخواری در ماه رمضان حرام میباشد و تعزیر دارااست.[مستلزم منبع] [۶۸]در ضابطه مجازات اسلامی کشورایران نیز روزهخواری در ملأعام ممنوع بوده و برای آن مجازات در لحاظ گرفته گردیدهاست.[مستلزم منبع]
درجات روزه
برای روزه درجاتی مذکور میباشد: روزه عام، روزه خاص و روزه خاصالخاص.[۶۹]
روزه عام، امساک و جلوگیری از میل کردن و آشامیدن و هجران کردن از غریزه جنسی و رعایت آداب ظاهری روزه میباشد.[۷۰]
روزه خاص، در اختیار گرفتن گوش، دیده، لهجه، دست و پا و بقیه اعضاوجوارح و اعضای تن از گناهان میباشد.[۷۱]
روزه خاصالخاص، به این معناست که آدم از گرفتاریها و هدف ها مادی مسافت گیرد، مگر کارها دنیایی که پیشگفتار آئین باشد.[۷۲] در سخنان امام علی(ع) نیز به روزه تن (دوری از روی میل از خوراکیها) و روزه نفس (در اختیار گرفتن حواس از گناهان و خالی ساختن قلب از بدیها) و روزه قلب اشاره گردیده است.[۷۳]
در روایات، روزه واقعی به رخنه همگی چیزهایی که آفریدگار نمیپسندد[۷۴] و روزهای که دیده، گوش، مو سر و پوست هم روزهدار باشد، معرفی گردیده است،[۷۵] همینطور روزه قلب خوب از روزه لهجه و روزه گویش عالی از روزه شکم دانسته گردیدهاست.[۷۶]
کتابشناسی
ویژگیهای یک مجموعه تشریفاتی حرفهای چیست؟