(۱۲۶۲ ـ ۱۳۴۰ش) با اسم اساسی رجبعلی نکوگویان، معلم خوی در طهران که شاگردانی را تربیت کرده میباشد. وی در زمان قدمت خویش به دوزندگی درگیر بود و در جلسات سری خویش، اشعار عرفانی حافظ شیرازی را تفصیل و تعبیر و تفسیر میاعطا کرد. روزگار جوانی رجبعلی خیاط را دیباچه دگرگونی و وصال به کمالات معنوی دانستهاند. بعضا محققان، ادعاهایی نظیر دیدار با امام فرصت (عج) و کرامات نسبتدادهگردیده به او را گزینه عیب گیری قرار دادهاند. وی در تحولات سیاسی بعدازظهر خویش حضور نداشت ولی شاگردان و دوستانش را از همیاری با حکومت پهلوی برحذر تشریفات مشهد میداشت.
معاشطومار
رجبعلی نکوگویان دارای شهرت به «روحانی رجبعلی خیاط» و «جناب روحانی» در سال ۱۲۶۲ش، مصادف با حکومت قاجاریه و پهلوی در طهران دیده به جهان گشود.[۱] پدرش، مشهدیباقر، یک نیروی کار معمولی بود که در دوازده سالگیِ رجبعلی از عالم رفت.[۲] وی در جوانی برای امرار معاش، کار لباس دوزی را پیشه خویش قرار بخشید و تا پایان قدمت بهاین فعالیت اشتغال داشت.[۳]
در باب تحصیلات روحانی بیان شده که وی تحصیلات قانونی حوزوی و کلاسیک نداشت[۴] و مسیر سیر و سلوکی را که به وی نسبت می دهند، بیشتر سوای معلم گذرانده میباشد؛[۵] ولی از جلسات و منابر اشخاصی زیرا دلیلالدین خوراسگانی، محمدعلی پادشاهآبادی، محمدتقی بافقی و میرزا جمال اصفهانی سود کرده میباشد.[۶] محمداسماعیل دولابی، سید ابوالقاسم شجاعی، عبدالکریم حامد، علی مدرسی، عبدالعلی بیان کننده و ابوالحسن روضه خوان از شاگردان رجبعلی خیاط بودهاند.[۷]
رجبعلی خیاط در دیداری که با سید محمدهادی میلانی داشت، مبدأ دگرگونی و نتقطه اوج معاش معنوی خویش را در امتناع و رد دعوت به گناه از سوی دختری خوشگل از بستگانش، بیان کرده میباشد.[۸] روضه خوان رجبعلی در ۲۲ شهریور سال ۱۳۴۰ش در ۷۸ سالگی درگذشت[۹] و در آرامستان ابنبابویه شهر ری دفن شد.[۱۰]
خصوصیتها
بنابر نقل محمد محمدی ریشهری، رجبعلی خیاط، شخصی بی آلایشزیست بشرشناس و عارفی بینظیر بوده میباشد که در نشستهای همگانی و در برخوردهای سری به تربیت اشخاص میپرداخت.[۱۱]
در کتاب «عرشیِ خاکنشین» برای وی خصوصیتهایی مذکور میباشد:
بی آلایشگویی و بیتکلفی
ولایتپذیری و توسل به معصومان(ع)
اخلاص
شبزندهداری
محبت داشتن به پروردگار
غنیمت شمردن مجال جوانی
حفظ و مداومت در تهذیب نفس
خودداری از دنیاطلبی
خودداری از حب نفس
اجتناب از تضییع دستمزد سایر افراد[۱۲]
رجبعلی خیاط ارادت خاصی به حافظ شیرازی داشت و اورا فقط شعر سرا عارف شیعه میدانست و در جلسات محرمانه خویش، اشعار عرفانیاش را تفصیل و تعبیر میاعطا کرد.[۱۳] همینطور وی عشق متعددی به اشعار «هادی توسعه و گسترش» (۱۲۸۶ش ۱۳۳۹ش) متخلص به «رنجی» داشت.[۱۴] گفته میگردد او به اشعار مثنوی مولوی نقدهایی داشته میباشد.[۱۵] وی در تحولات سیاسی بعد از ظهر خویش، حضور نداشت، ولی پیشنهادها و پندهایش گویای مخالفت وی با حکومت پهلوی و سیاستمداران آن بوده میباشد.
(۱۲۶۲ ـ ۱۳۴۰ش) با اسم اساسی رجبعلی نکوگویان، معلم خوی در طهران که شاگردانی را تربیت کرده میباشد. وی در زمان قدمت خویش به دوزندگی درگیر بود و در جلسات سری خویش، اشعار عرفانی حافظ شیرازی را تفصیل و تعبیر و تفسیر میاعطا کرد. روزگار جوانی رجبعلی خیاط را دیباچه دگرگونی و وصال به کمالات معنوی دانستهاند. بعضا محققان، ادعاهایی نظیر دیدار با امام فرصت (عج) و کرامات نسبتدادهگردیده به او را گزینه عیب گیری قرار دادهاند. وی در تحولات سیاسی بعدازظهر خویش حضور نداشت ولی شاگردان و دوستانش را از همیاری با حکومت پهلوی برحذر تشریفات مشهد میداشت.
معاشطومار
رجبعلی نکوگویان دارای شهرت به «روحانی رجبعلی خیاط» و «جناب روحانی» در سال ۱۲۶۲ش، مصادف با حکومت قاجاریه و پهلوی در طهران دیده به جهان گشود.[۱] پدرش، مشهدیباقر، یک نیروی کار معمولی بود که در دوازده سالگیِ رجبعلی از عالم رفت.[۲] وی در جوانی برای امرار معاش، کار لباس دوزی را پیشه خویش قرار بخشید و تا پایان قدمت بهاین فعالیت اشتغال داشت.[۳]
در باب تحصیلات روحانی بیان شده که وی تحصیلات قانونی حوزوی و کلاسیک نداشت[۴] و مسیر سیر و سلوکی را که به وی نسبت می دهند، بیشتر سوای معلم گذرانده میباشد؛[۵] ولی از جلسات و منابر اشخاصی زیرا دلیلالدین خوراسگانی، محمدعلی پادشاهآبادی، محمدتقی بافقی و میرزا جمال اصفهانی سود کرده میباشد.[۶] محمداسماعیل دولابی، سید ابوالقاسم شجاعی، عبدالکریم حامد، علی مدرسی، عبدالعلی بیان کننده و ابوالحسن روضه خوان از شاگردان رجبعلی خیاط بودهاند.[۷]
رجبعلی خیاط در دیداری که با سید محمدهادی میلانی داشت، مبدأ دگرگونی و نتقطه اوج معاش معنوی خویش را در امتناع و رد دعوت به گناه از سوی دختری خوشگل از بستگانش، بیان کرده میباشد.[۸] روضه خوان رجبعلی در ۲۲ شهریور سال ۱۳۴۰ش در ۷۸ سالگی درگذشت[۹] و در آرامستان ابنبابویه شهر ری دفن شد.[۱۰]
خصوصیتها
بنابر نقل محمد محمدی ریشهری، رجبعلی خیاط، شخصی بی آلایشزیست بشرشناس و عارفی بینظیر بوده میباشد که در نشستهای همگانی و در برخوردهای سری به تربیت اشخاص میپرداخت.[۱۱]
در کتاب «عرشیِ خاکنشین» برای وی خصوصیتهایی مذکور میباشد:
بی آلایشگویی و بیتکلفی
ولایتپذیری و توسل به معصومان(ع)
اخلاص
شبزندهداری
محبت داشتن به پروردگار
غنیمت شمردن مجال جوانی
حفظ و مداومت در تهذیب نفس
خودداری از دنیاطلبی
خودداری از حب نفس
اجتناب از تضییع دستمزد سایر افراد[۱۲]
رجبعلی خیاط ارادت خاصی به حافظ شیرازی داشت و اورا فقط شعر سرا عارف شیعه میدانست و در جلسات محرمانه خویش، اشعار عرفانیاش را تفصیل و تعبیر میاعطا کرد.[۱۳] همینطور وی عشق متعددی به اشعار «هادی توسعه و گسترش» (۱۲۸۶ش ۱۳۳۹ش) متخلص به «رنجی» داشت.[۱۴] گفته میگردد او به اشعار مثنوی مولوی نقدهایی داشته میباشد.[۱۵] وی در تحولات سیاسی بعد از ظهر خویش، حضور نداشت، ولی پیشنهادها و پندهایش گویای مخالفت وی با حکومت پهلوی و سیاستمداران آن بوده میباشد.
انتخاب تالار و باغ مناسب برای مراسم در مشهد – نکات و معیارهای حرفهای