مجله خبری تشریفات

ورود قدمت بن سعد به کربلا
قدمت بن سعد روز سوم محرم، به یار و همدم چهار هزار نفر از عموم کوفه وارد کربلا شد.[۹۸] درباره علت رفتن قدمت بن سعد به کربلا آورده شده: عبیدالله بن زیاد، قدمت بن سعد را فرمانده چهار هزار بدن از کوفیان کرده و به وی امر داده بود به ری و دَستَبی رفته با دیلمیانی که بر این ناحیه برنده گردیده بودند، نزاع نماید. عبیدالله، دستور حکومت ری را نیز به اسم ابن سعد نوشته و او‌را به سمت فرمانداری این شهر برگزیده بود. پسر سعد به یاروهمدم یاران خویش در ناحیه‌ای در خارج کوفه به اسم خزینه اعین اردو زد. وی برای رفتن به ری مهیا می شد که زیرا امام حسین(ع) به سوی کوفه تکان کرد، ابن‌زیاد، به قدمت بن سعد امر کرد به نزاع امام حسین(ع) برود و بعد از نقطه پایان آن، به سوی ری جنبش نماید. ابن‌سعد مبارزه با امام حسین(ع) را خوش نمی‌داشت. از این‌ رو از عبیدالله خواست تا اورا از این شغل معاف بدارد؛ البته ابن‌زیاد معافیت اورا مشروط به پس دادن حکومت ری کرد.[۹۹] قدمت بن سعد زیرا سماجت عبیدالله بن زیاد را روءیت کرد، رفتن به کربلا را به عهده گرفت[۱۰۰] و با سپاهش به سمت کربلا جنبش کرد و فردای روزی که امام حسین(ع) در نینوا فرود آمده بود، به آن جا تشریفات مشهد رسید.[۱۰۱]

خاطرنشان کرد‌و‌گوهای امام حسین(ع) و قدمت بن سعد
قدمت بن سعد بعداز استقرار در کربلا، خواست پیکی سوی امام بفرستد تا از وی بپرسد برای چه به‌این مرزوبوم آمده میباشد و چه میخواهد؟ این فعالیت را به عزره بن قیس احمسی و دیگر بزرگانی که طومار دعوت به آن حضرت نوشته بودند، سفارش کرد؛ ولی آنها از جاری ساختن این شغل جلوگیری کردند.[۱۰۲] ولی کثیر بن عبدالله شعیبه عهده دار شد و به سوی اردوگاه امام حسین(ع) جنبش کرد. ابوثمامه صائدی نگذاشت کثیر همپا با سلاح خویش نزد حسین(ع) برود، بی‌فیض پیش قدمت بن سعد رجوع و برگشت.[۱۰۳]

بعد از رجوع کثیر بن عبدالله، قدمت سعد از قرة بن قیس حنظلی[۱۰۴] خواست تا نزد امام حسین(ع) برود و وی به عهده گرفت. حسین(ع) در پاسخ پیام قدمت سعد به قرة فرمود: «عموم شهرتان به اینجانب طومار نوشتند که به این جا بیایم. در حال حاضر در‌حالتی که من‌را نمی خواهند گشوده میگردم». قدمت سعد از این جواب بشاش شد.[۱۰۵] پس طومار‌ای به ابن زیاد نوشت و او‌را از کلام حسین(ع) مطلع کرد.[۱۰۶] عبیدالله بن زیاد در پاسخ طومار قدمت سعد، بیعت حسین(ع) و یارانش با یزید را خواست.[۱۰۷]

عملکرد ابن‌زیاد برای پست کردن سپاه به کربلا
بعداز وصال امام حسین(ع) به کربلا، عبیدالله بن زیاد، عموم را در مسجد کوفه توده کرد و عطایای یزید- تا چهار هزار دینار و دویست هزار درهم- را بین بزرگان‌شان تقسیم کرد و آن‌ها را به امداد قدمت بن سعد در نزاع با امام حسین(ع) فرا خواند. [۱۰۸]

عبیدالله بن زیاد، عَمرو بن حُرَیث را به کارگزاری کوفه گماشت و خویش نیز با یارانش از کوفه خارج آمد و در نُخَیله اردو زد و عموم را وادار به جنبش به نخیله کرد.[۱۰۹] و [جهت خودداری از پیوستن کوفیان به سپاه امام حسین(ع)] پل کوفه را در مشت گرفت و اذن نداد کسی از آن عبور نماید.[۱۱۰]

تصویر سازی نزاع در کربلا
به امر عبیدالله بن زیاد، حصین بن تمیم و چهار هزار سپاهی پایین دستور وی از قادسیه به نخیله فرا خوانده شدند.[۱۱۱] محمد بن اشعث بن قیس کندی، کثیر بن شهاب و قعقاع بن سوید نیز از سوی ابن‌زیاد مأموریت یافتند تا عموم را فراهم پیکار با حسین(ع) نمایند.[۱۱۲] ابن‌زیاد همینطور سوید بن عبدالرحمن منقری را به یار و همدم تعدادی سوار به کوفه ارسال کرد و به وی امرکرد تا در کوفه کاوش نماید و هر که را که از رفتن به مبارزه امام حسین(ع) پرهیز نموده است، پیش وی بیاورد. سوید مردی از شامیان را که برای مطالبه ارثیه خویش به کوفه آمده بود، دستگیر کرده و نزد ابن‌زیاد ارسال کرد. ابن‌زیاد نیز [جهت انذار عموم کوفه] امر قتل او‌را صادر کرد. عموم که اینگونه دیدند کلیه جنبش کردند و به نخیله رفتند.[۱۱۳]

با گردآمدن عموم در نخیله، عبیدالله به حُصَین بن نُمَیر، حَجّار بن اَبجَر، شَبَث بن رِبعی و شمر بن ذی‌الجوشن دستورداد تا جهت کمک ابن‌سعد به لشکرگاه وی بپیوندند.[۱۱۴] شمر اولی نفری بود که امر او‌را اعمال کرد و مهیا جنبش شد[۱۱۵] بعد از شمر، زید (یزید) بن رَکاب تک تکْبی با دو هزار نفر، حُصَین بن نُمَیر سَکونی با چهار هزار نفر، مصاب ماری (مُضایر بن رهینه مازِنی) با سه هزار بدن،[۱۱۶] حصین بن تمیم طهوی با دو هزار سپاهی[۱۱۷] و نصر بن حَربه (حَرَشه) با دو هزار بدن از کوفیان جنبش کردند و به سپاه قدمت بن سعد پیوستند.[۱۱۸] آنگاه ابن‌زیاد، مردی را به سوی شَبَث بن رِبعی ارسال کرد و از وی خواست که به سوی قدمت بن سعد تکان نماید. شبث نیز با هزار سوار، به قدمت بن سعد پیوست.[۱۱۹] بعد از شبث، حجّار بن اَبجَر با هزار سوار[۱۲۰] و بعد از وی محمد بن اشعث بن قیس کندی با هزار سوار[۱۲۱] و حارث بن یزید بن رویم نیز از پی حجار بن ابجر روانه کربلا شدند.[۱۲۲] عبیدالله بن زیاد هر روز صبح و ظهر، گروهی از نظامیان کوفی را در مجموعه‌های بیست، سی، پنجاه تا صد نفری، به کربلا می‌ارسال کرد[۱۲۳] تا این که در ششم محرم تعداد نفرات سپاه قدمت بن سعد به بیشتراز بیست هزار بدن رسید.[۱۲۴] عبیدالله، قدمت بن سعد را فرمانده کلیه آنها نمود.

ورود قدمت بن سعد به کربلا
قدمت بن سعد روز سوم محرم، به یار و همدم چهار هزار نفر از عموم کوفه وارد کربلا شد.[۹۸] درباره علت رفتن قدمت بن سعد به کربلا آورده شده: عبیدالله بن زیاد، قدمت بن سعد را فرمانده چهار هزار بدن از کوفیان کرده و به وی امر داده بود به ری و دَستَبی رفته با دیلمیانی که بر این ناحیه برنده گردیده بودند، نزاع نماید. عبیدالله، دستور حکومت ری را نیز به اسم ابن سعد نوشته و او‌را به سمت فرمانداری این شهر برگزیده بود. پسر سعد به یاروهمدم یاران خویش در ناحیه‌ای در خارج کوفه به اسم خزینه اعین اردو زد. وی برای رفتن به ری مهیا می شد که زیرا امام حسین(ع) به سوی کوفه تکان کرد، ابن‌زیاد، به قدمت بن سعد امر کرد به نزاع امام حسین(ع) برود و بعد از نقطه پایان آن، به سوی ری جنبش نماید. ابن‌سعد مبارزه با امام حسین(ع) را خوش نمی‌داشت. از این‌ رو از عبیدالله خواست تا اورا از این شغل معاف بدارد؛ البته ابن‌زیاد معافیت اورا مشروط به پس دادن حکومت ری کرد.[۹۹] قدمت بن سعد زیرا سماجت عبیدالله بن زیاد را روءیت کرد، رفتن به کربلا را به عهده گرفت[۱۰۰] و با سپاهش به سمت کربلا جنبش کرد و فردای روزی که امام حسین(ع) در نینوا فرود آمده بود، به آن جا تشریفات مشهد رسید.[۱۰۱]

خاطرنشان کرد‌و‌گوهای امام حسین(ع) و قدمت بن سعد
قدمت بن سعد بعداز استقرار در کربلا، خواست پیکی سوی امام بفرستد تا از وی بپرسد برای چه به‌این مرزوبوم آمده میباشد و چه میخواهد؟ این فعالیت را به عزره بن قیس احمسی و دیگر بزرگانی که طومار دعوت به آن حضرت نوشته بودند، سفارش کرد؛ ولی آنها از جاری ساختن این شغل جلوگیری کردند.[۱۰۲] ولی کثیر بن عبدالله شعیبه عهده دار شد و به سوی اردوگاه امام حسین(ع) جنبش کرد. ابوثمامه صائدی نگذاشت کثیر همپا با سلاح خویش نزد حسین(ع) برود، بی‌فیض پیش قدمت بن سعد رجوع و برگشت.[۱۰۳]

بعد از رجوع کثیر بن عبدالله، قدمت سعد از قرة بن قیس حنظلی[۱۰۴] خواست تا نزد امام حسین(ع) برود و وی به عهده گرفت. حسین(ع) در پاسخ پیام قدمت سعد به قرة فرمود: «عموم شهرتان به اینجانب طومار نوشتند که به این جا بیایم. در حال حاضر در‌حالتی که من‌را نمی خواهند گشوده میگردم». قدمت سعد از این جواب بشاش شد.[۱۰۵] پس طومار‌ای به ابن زیاد نوشت و او‌را از کلام حسین(ع) مطلع کرد.[۱۰۶] عبیدالله بن زیاد در پاسخ طومار قدمت سعد، بیعت حسین(ع) و یارانش با یزید را خواست.[۱۰۷]

عملکرد ابن‌زیاد برای پست کردن سپاه به کربلا
بعداز وصال امام حسین(ع) به کربلا، عبیدالله بن زیاد، عموم را در مسجد کوفه توده کرد و عطایای یزید- تا چهار هزار دینار و دویست هزار درهم- را بین بزرگان‌شان تقسیم کرد و آن‌ها را به امداد قدمت بن سعد در نزاع با امام حسین(ع) فرا خواند. [۱۰۸]

عبیدالله بن زیاد، عَمرو بن حُرَیث را به کارگزاری کوفه گماشت و خویش نیز با یارانش از کوفه خارج آمد و در نُخَیله اردو زد و عموم را وادار به جنبش به نخیله کرد.[۱۰۹] و [جهت خودداری از پیوستن کوفیان به سپاه امام حسین(ع)] پل کوفه را در مشت گرفت و اذن نداد کسی از آن عبور نماید.[۱۱۰]

تصویر سازی نزاع در کربلا
به امر عبیدالله بن زیاد، حصین بن تمیم و چهار هزار سپاهی پایین دستور وی از قادسیه به نخیله فرا خوانده شدند.[۱۱۱] محمد بن اشعث بن قیس کندی، کثیر بن شهاب و قعقاع بن سوید نیز از سوی ابن‌زیاد مأموریت یافتند تا عموم را فراهم پیکار با حسین(ع) نمایند.[۱۱۲] ابن‌زیاد همینطور سوید بن عبدالرحمن منقری را به یار و همدم تعدادی سوار به کوفه ارسال کرد و به وی امرکرد تا در کوفه کاوش نماید و هر که را که از رفتن به مبارزه امام حسین(ع) پرهیز نموده است، پیش وی بیاورد. سوید مردی از شامیان را که برای مطالبه ارثیه خویش به کوفه آمده بود، دستگیر کرده و نزد ابن‌زیاد ارسال کرد. ابن‌زیاد نیز [جهت انذار عموم کوفه] امر قتل او‌را صادر کرد. عموم که اینگونه دیدند کلیه جنبش کردند و به نخیله رفتند.[۱۱۳]

با گردآمدن عموم در نخیله، عبیدالله به حُصَین بن نُمَیر، حَجّار بن اَبجَر، شَبَث بن رِبعی و شمر بن ذی‌الجوشن دستورداد تا جهت کمک ابن‌سعد به لشکرگاه وی بپیوندند.[۱۱۴] شمر اولی نفری بود که امر او‌را اعمال کرد و مهیا جنبش شد[۱۱۵] بعد از شمر، زید (یزید) بن رَکاب تک تکْبی با دو هزار نفر، حُصَین بن نُمَیر سَکونی با چهار هزار نفر، مصاب ماری (مُضایر بن رهینه مازِنی) با سه هزار بدن،[۱۱۶] حصین بن تمیم طهوی با دو هزار سپاهی[۱۱۷] و نصر بن حَربه (حَرَشه) با دو هزار بدن از کوفیان جنبش کردند و به سپاه قدمت بن سعد پیوستند.[۱۱۸] آنگاه ابن‌زیاد، مردی را به سوی شَبَث بن رِبعی ارسال کرد و از وی خواست که به سوی قدمت بن سعد تکان نماید. شبث نیز با هزار سوار، به قدمت بن سعد پیوست.[۱۱۹] بعد از شبث، حجّار بن اَبجَر با هزار سوار[۱۲۰] و بعد از وی محمد بن اشعث بن قیس کندی با هزار سوار[۱۲۱] و حارث بن یزید بن رویم نیز از پی حجار بن ابجر روانه کربلا شدند.[۱۲۲] عبیدالله بن زیاد هر روز صبح و ظهر، گروهی از نظامیان کوفی را در مجموعه‌های بیست، سی، پنجاه تا صد نفری، به کربلا می‌ارسال کرد[۱۲۳] تا این که در ششم محرم تعداد نفرات سپاه قدمت بن سعد به بیشتراز بیست هزار بدن رسید.[۱۲۴] عبیدالله، قدمت بن سعد را فرمانده کلیه آنها نمود.