حریقسوزی عمارت امام علی
در سال ۷۵۵ (قمری) (۷۳۲/۳۳ شمسی) بخشی از آستانهٔ علوی حریق گرفت، مخصوصاً زیورآرایی دیوارها که همگیاش از چوب ساج و آیینهکاری و نگارگری ارزندهای گردیدهبود و پردههای پرند و فرشهای آستانه همه تشریفات مشهد سوخت.
روحانی کمالالدین عبدالرحمان عتایقی حلی نجفی که خویش حریقسوزی آستانهٔ علوی را نگریستهبود، بی این که به وسعت و مقدار زخم حریق اشاره کند، در پایان کتابش خویش مینویسد: «تألیف این کتاب در محرم سنهٔ ۷۵۵ (قمری)، سال حریقسوزی در شروعٔ علوی، نقطه پایان گرفت.» آنگاه خاطر نشان نمود که عمارت آستانه در سنهٔ ۷۶۰ (قمری) نوسازی شد.[۱۶]
ابن عنبه که کتابش را در سال ۸۱۲ (قمری) گردآورد، ظریفخیس وسعت و مقدار آتش را معین نموده است[۱۷] و گفته میباشد که بخشی از عمارت آستانه -که آرامگاه شاهان آلبویه را دربرداشت- تندرست ماند، بانکٔ [کتابمنزلٔ] آستانه که بعداز سفر روضه خوان توسی به نجف اشرف گزینه دقت عالمان شیعه گردیدهبود و اکثر مؤلفان ورژنای (و غالباً ورژنٔ مهم) از دستنویس خویش را بدین آستانه اهدا میکردند، دراین حریقسوزی بهمجموع سوخت. برای مثال چیزهای گران بها خطی که دراین حریقسوزی از دربین رفت، قرآنی بود بر پوست آهو که می گویند به خط امیرمومنان در سه جلد بلندمرتبه بوده میباشد. ناگفته نماند که یکیاز مجلدها تنها لبهاش سوخته خطوطش سلامت باقی ماندهبود.
مرمت ساختمان مقبره
هیچیک از دانشمندان و مورخان بهسازی و مرمت آستانه را -که بعد از حریقسوزی ایفا گرفت- به فرد معینی نسبت نمیدهند و این میرساند که اصل عمارت عضدالدوله تندرست بوده و بخشی از تزیینات طعمهٔ حریق گردیده، بعد زیورآرایی بقعه را توده فراوانی از شیعهها و شاهان بدون نقص کردهاند.[مستلزم منبع]
امروزه بقعه از اثر ها آل بویه و صحن از اثر ها صفویه و دستهٔ این دو از شاهکارهای معماری اسلامی در عالم بهشمار میرود.
صفویان
بعداز به توان وصال دودمان صفویه در جمهوری اسلامی ایران و بر طبق اعتقادوباور شاهان این دودمان به علی بن ابیطالب، تعمیرات آستانهٔ علوی را پاد شاه اسماعیل صفوی در سال ۹۱۴ (قمری) (۸۸۷/۸۸ شمسی) شروع کرد. در بعد از ظهر فرمانروا عباس و با طرح و نقشه و مهندسی روضه خوان بهایی، صحن کامل شدن شد و آرایش کردنها و مرمت و کادوها در زمانه صفویه بیگسستگی ادامه یافت.[مستلزم منبع] پاد شاه اسماعیل در روز ۲۵ جمادیالثانی ۹۱۴ (۹ آبان ۸۸۷) به بغداد رفت و در گلشن پیر بوداق خانه کرد و شیعهها ازش استقبال کردند.. بعد رهسپار کربلا شد و آن گاه برای زیارت علی به نجف اشرف شتافت و چیزهایی گرانمایه به بانکٔ آستانهٔ علوی اهدا کرد و تمامیٔ بقعه و رواقها را با فرشهای ابریشمین فرش نمود و چراغوارههای زرین برای نوروفروغ فروغ و روشنایی به بقعه اعطا کرد، و نیز شش صندوق خاتم در بقعه بنیان.
حریقسوزی عمارت امام علی
در سال ۷۵۵ (قمری) (۷۳۲/۳۳ شمسی) بخشی از آستانهٔ علوی حریق گرفت، مخصوصاً زیورآرایی دیوارها که همگیاش از چوب ساج و آیینهکاری و نگارگری ارزندهای گردیدهبود و پردههای پرند و فرشهای آستانه همه تشریفات مشهد سوخت.
روحانی کمالالدین عبدالرحمان عتایقی حلی نجفی که خویش حریقسوزی آستانهٔ علوی را نگریستهبود، بی این که به وسعت و مقدار زخم حریق اشاره کند، در پایان کتابش خویش مینویسد: «تألیف این کتاب در محرم سنهٔ ۷۵۵ (قمری)، سال حریقسوزی در شروعٔ علوی، نقطه پایان گرفت.» آنگاه خاطر نشان نمود که عمارت آستانه در سنهٔ ۷۶۰ (قمری) نوسازی شد.[۱۶]
ابن عنبه که کتابش را در سال ۸۱۲ (قمری) گردآورد، ظریفخیس وسعت و مقدار آتش را معین نموده است[۱۷] و گفته میباشد که بخشی از عمارت آستانه -که آرامگاه شاهان آلبویه را دربرداشت- تندرست ماند، بانکٔ [کتابمنزلٔ] آستانه که بعداز سفر روضه خوان توسی به نجف اشرف گزینه دقت عالمان شیعه گردیدهبود و اکثر مؤلفان ورژنای (و غالباً ورژنٔ مهم) از دستنویس خویش را بدین آستانه اهدا میکردند، دراین حریقسوزی بهمجموع سوخت. برای مثال چیزهای گران بها خطی که دراین حریقسوزی از دربین رفت، قرآنی بود بر پوست آهو که می گویند به خط امیرمومنان در سه جلد بلندمرتبه بوده میباشد. ناگفته نماند که یکیاز مجلدها تنها لبهاش سوخته خطوطش سلامت باقی ماندهبود.
مرمت ساختمان مقبره
هیچیک از دانشمندان و مورخان بهسازی و مرمت آستانه را -که بعد از حریقسوزی ایفا گرفت- به فرد معینی نسبت نمیدهند و این میرساند که اصل عمارت عضدالدوله تندرست بوده و بخشی از تزیینات طعمهٔ حریق گردیده، بعد زیورآرایی بقعه را توده فراوانی از شیعهها و شاهان بدون نقص کردهاند.[مستلزم منبع]
امروزه بقعه از اثر ها آل بویه و صحن از اثر ها صفویه و دستهٔ این دو از شاهکارهای معماری اسلامی در عالم بهشمار میرود.
صفویان
بعداز به توان وصال دودمان صفویه در جمهوری اسلامی ایران و بر طبق اعتقادوباور شاهان این دودمان به علی بن ابیطالب، تعمیرات آستانهٔ علوی را پاد شاه اسماعیل صفوی در سال ۹۱۴ (قمری) (۸۸۷/۸۸ شمسی) شروع کرد. در بعد از ظهر فرمانروا عباس و با طرح و نقشه و مهندسی روضه خوان بهایی، صحن کامل شدن شد و آرایش کردنها و مرمت و کادوها در زمانه صفویه بیگسستگی ادامه یافت.[مستلزم منبع] پاد شاه اسماعیل در روز ۲۵ جمادیالثانی ۹۱۴ (۹ آبان ۸۸۷) به بغداد رفت و در گلشن پیر بوداق خانه کرد و شیعهها ازش استقبال کردند.. بعد رهسپار کربلا شد و آن گاه برای زیارت علی به نجف اشرف شتافت و چیزهایی گرانمایه به بانکٔ آستانهٔ علوی اهدا کرد و تمامیٔ بقعه و رواقها را با فرشهای ابریشمین فرش نمود و چراغوارههای زرین برای نوروفروغ فروغ و روشنایی به بقعه اعطا کرد، و نیز شش صندوق خاتم در بقعه بنیان.
ویژگیهای یک مجموعه تشریفاتی حرفهای چیست؟